ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

Gilbertjaar 2019 Nieuws

Column: Dit is ook Veenendaal

door Gilbert | nov 06, 2019

Gilbert steunt het initiatief  IK BEN OOK VEENENDAAL, kijk op facebook.com/ikbenookveenendaal/ en lees dit soort verhalen:

‘Ik ben op mijn achttiende begonnen met reizen. Als jonge student in Caïro hoorde ik over andere studenten die in hun vakanties naar het buitenland gingen om te werken. Dat leek mij ook wel wat. Met geleend geld van mijn broer ben ik naar Engeland vertrokken. In 1976 ben ik in Nederland terecht gekomen en dat beviel zo goed dat ik, na het afmaken van mijn studie, besloot hier te blijven. Maar toen ik hier op zoek ging naar werk dat bij mijn opleiding paste, bleek de taal toch wel een groot probleem te zijn. Ineens kwam de echte wereld om de hoek kijken.
Gelukkig heb ik het met hard werken en veel steun gered. Ik woon inmiddels alweer 30 jaar in Veenendaal en voel me echt Veenendaler. Ik heb een prachtige baan bij de gemeente, doe veel vrijwilligerswerk, ben actief bij de kerk en ben oppas-opa voor mijn kleinkinderen die mijn lust en mijn leven zijn.
(…) Reislust ben ik wel altijd blijven houden en dat zal ook altijd zo blijven. Maar juist door te reizen, besef je pas hoe goed het hier is. Hoe goed we het hier hebben. En hoe trots we mogen zijn, op deze prachtige plek.’

Veenendaler #16 – Magdy Iskarous

#ditisveenendaal

IK BEN OOK VEENENDAAL

‘Vluchten is niet makkelijk. Het is een beslissing die je niet zomaar neemt. Toen ik begin jaren negentig vanuit Iran naar Nederland kwam, was ik in eerste instantie alleen maar bezig met overleven. Het was koud en nat en ik had twee kleine kinderen waarvoor ik moest zorgen. Het enige dat ik wilde was een veilig bestaan opbouwen.
Maar ik blijf niet graag in het verleden hangen en praat ook niet graag over politiek. Natuurlijk mis ik Iran en mijn familie die daar woont, maar mijn huis is nu hier. Mijn thuis is nu hier. Mijn kinderen zijn opgegroeid tot gezonde volwassen mannen en ik ben trots op ze. Ik voel me rijk en gelukkig.
Of ik me echt Nederlands voel weet ik niet. Maar ik voel me ook niet echt Iraans meer. Het is een gevoel dat lastig uit te leggen is. Alsof je er net een beetje tussen valt.
De taal hier blijft wel een dingetje. Ik ben slim op veel vlakken, maar een taalknobbel heb ik niet, haha! Maar ik doe mijn best en blijf graag leren. Mijn toekomst zie ik in ieder geval positief. Ik ben gelukkig hier in Veenendaal en heb twee gezonde kinderen. Wat wil een mens nog meer?’

Veenendaler #17 – Ferry Kochaki

#ditisveenendaal