ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

Gilbertjaar 2019 Nieuws

Column Rijnpost – Beeldend Veenendaal 2019

door Gilbert | apr 17, 2019

Het is een zonnige, maar ook zeer winderige zondagochtend, begin april. De Prins Bernhardlaan lijkt uitgestorven. Beeldend Veenendaal opent haar deuren terwijl de lentezon uitbundig naar binnen schijnt en de kilte van de winter uit de zalen verdrijft. De beelden en schilderijen die het zonlicht vangen lijken van geluk te stralen. Alles ziet er beter uit als de zon schijnt. Verder naar binnen lijken de kunstwerken het zonlicht naar zich toe te willen trekken. Kunnen schilderijen reikhalzen? De lichten gaan aan en alles lijkt tot leven te komen.

Als medeorganisator loop ik mijn rondje en zie Johan Cruijff peinzend naar buiten kijken. Charley Toorop kijkt me streng aan, heb ik haar ooit zien lachen op een schilderij of foto?
Een man met baard volgt mij met priemende ogen en overal lijkt Gilbert mij in de gaten te houden.

Een beeld is van zijn voetstuk gevallen, daar zal de kunstenaar niet blij mee zijn. Of is het zo bedoeld? Ik denk het want de breukranden zijn goudkleurig geverfd.
De veensteker staat gebogen over zijn spade. Hij lijkt niet ongelukkig in zijn zware werk. Nog een veensteker, hij draagt een bosje tulpen, heeft zeker de lente in het hoofd.
Zou stier Gilbert echt 5874 voorgangers hebben gehad? En die vleesrolletjes en kaasplakken zien er wel erg smakelijk uit, daar krijg ik trek van.

Zie ik daar nou mezelf een aantal keren op een schilderij afgebeeld?
Netty heeft heimwee naar het Zeeuwse strand en de stadswacht staat op wacht. Felle kleuren springen van de wanden, kleine Gilbert kijkt vrolijk door zijn zonnebril en Kyliah en Kenji zijn in een tijdmachine terecht gekomen.
Hier word ik in een felle lucht met donkere wolken gezogen en een steile helling met mistige bomen vraagt erom beklommen te worden. Vloog dat vliegtuig daar nou echt op dat moment precies tussen die gebouwen of …? Alleen de fotograaf weet het antwoord. Was ik maar heel even die drone die in vogelvlucht de zon ziet opkomen achter Amerongen en wat staan die strepen op het wegdek van de dijk mooi op dezelfde afstand.
Verderop voelt het alsof ik zelf uit het zompige veen kruip. En ach, Gömma, zweeds voor ‘vergeten’, een gezicht heeft ze niet meer maar ik wil haar knuffelen.

Leuk dat schaakspel, het restant van een uitbundig studentenfeestje.
Een schilderij van een strandgezicht, maar is dat wel verf? Ooit heeft de boktor de balken boven mijn hoofd weg geknaagd, nu kan ik mooi zien hoe hij er uit ziet. Wat een kleurige voelsprieten.
Karakteristieke hoofden, die turfstekende dames en de van Kreelpoort houdt zijn schaapjes droog.
Begeleid door de klanken van onze huisband loop ik mijmerend naar de andere zaal, terwijl de bezoekers binnen komen.