ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

ZIJ
ZIJN
GIL
BERT

WIJ
ZIJN
GIL
BERT

Gilbertjaar 2019 Nieuws

Column Rijnpost – Ga met me mee

door Gilbert | apr 10, 2019

Beste lezer, mag ik me even voorstellen? Ik ben een tweemast stevenaak, een rivierzeilschip. En niet zomaar eentje, maar het verhaal gaat dat ik het oudste ijzeren zeilende binnenvaartschip van Nederland ben. Ik wil niet opscheppen, maar het schijnt echt zo te zijn.

Zoals dat vaker gaat, heb ik in mijn leven geluisterd naar verschillende namen, onder meer ‘Antonius Maria’ en ‘Argus’. Maar jij mag Helena zeggen. In mijn geboortejaar 1875 kreeg scheepswerf Jonker in Kinderdijk opdracht om me te bouwen. Ik ben toen speciaal ontworpen voor vrachtvaart op de Rijn, van Rotterdam tot Straatsburg. Maar dat heb ik niet mijn hele leven gedaan kan ik je zeggen. Want al in mijn kindertijd werden dieselmotoren ontwikkeld en werden er vele Rijnbruggen gebouwd. Daar viel niet tegenop te zeilen. Na vele trouwe jaren dienst als zeilende tweemaster ben ik dan ook in 1911 verkocht waarna mijn roef naar achteren werd verplaatst om meer laadruimte te creëren. Ook werd de hoofdmast toen verwijderd. Het doet nog pijn als ik eraan terug denk. Maar de bezaanmast werd als hulptuig naar het hoofdmastdek verplaatst en daar was ik wel weer blij mee.

Ik bleef als Rijnaak in de vaart, tot ik een bijna-dood ervaring kreeg. In de 50er jaren werd ik namelijk van achteren overvaren. Ik zonk, werd gelicht en mocht vervolgens nog dienst doen als sleepschip voor vletwerk in de havens van Rotterdam. Vanaf 1961 leek het dat ik met pensioen ging, en in 1979 werd ik zelfs aangeboden voor de sloop. Ik dacht echt dat toen mijn laatste uur geslagen had. Maar dat ging gelukkig niet door. Bijna 10 jaar later trof mijn nieuwe baas, meneer Vermeer, mijn casco aan en kocht het. In de loop der jaren werd hem duidelijk dat mijn restauratie te omvangrijk was om privé uit te voeren en in 1998 kreeg ik een nieuwe eigenaar, Stichting Het Rotterdamse Zeilschip de ‘Helena’.

En nu ben ik inmiddels een varend monument. Na een omvangrijke restauratie ben ik weer volledig in authentieke staat. Al mijn ijzerwerk werd ambachtelijk gesmeed en geklonken, de roef herbouwd, de oorspronkelijke tuigage werd in ere hersteld en mijn inrichting werd in oude stijl teruggebracht. Ik ben door het ministerie van OCW zelfs geklasseerd en geregistreerd als monument met zeer grote cultuurhistorische waarde. Zo zie je maar, met het nodige ondernemerschap, vindingrijkheid en samenwerking kom je een heel eind. Maar dat hoef ik jullie in Veenendaal natuurlijk niet uit te leggen.

Eind juni kom ik naar jullie toe. Want in het kader van het Gilbertjaar gaan we samen in etappes varen naar Antwerpen. Een historische turfvaart zeg maar. Het gaat heel bijzonder worden, dat beloof ik je!